มิติใหม่ของพื้นที่อ่านนิยาย จัดเต็มแบบล้นคลัง ทั้งนิยายแปลจีน ญี่ปุ่นและไทย เฟ้นหาทุกหมวดคุณภาพให้ทุกคนได้อ่านกันฟินๆ พร้อมอ่านฟรีจำนวนมาก!! อย่ารอช้า! รีบสมัครสมาชิกมาเปิดประสบการณ์ความสนุก พร้อมระเบิดความมันส์ ผ่านการอ่านไปพร้อมกันได้ที่ อ่านนิยายด็อทเน็ต  

อ่านนิยาย เล่มที่ 2 ตอนที่ 52 หมาป่าสมุทร

        หลงเหยียนโมโหแล้วจริงๆ เขาเกลียดเวลาที่คนอื่นมองเขาเป็นตัวตลกหรือเวลาโดนทรยศ หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ หลงเหยียนคงฆ่าเขาโดยไม่ลังเล

        เมื่อมองสัตว์เทพที่อยู่ตรงหน้า มันกลับขอความเห็นใจคล้ายเด็กน้อยไม่มีผิด พลังปราณในมือหลงเหยียนก็สลายไป

        รังสีที่ยิ่งใหญ่และเยือกเย็นแผ่กระจายออกมาจากชายหนุ่มผู้นี้ แม้ราชสีห์หิรัณย์เป็นสัตว์ที่ดุร้ายแต่มันกลับถูกหลงเหยียนกดเอาไว้เช่นนี้

        หากไม่ควบคุมไว้ด้วยวิธีที่น่ากลัวคงเอาไม่อยู่ อีกทั้งยังต้องรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา ในตอนที่ราชสีห์หิรัณย์ได้คำตอบนั้น หลงเหยียนก็เดินก้าวไปด้านหน้า

        เพราะด้านหน้ามีเสียงน้ำ หลงเหยียนปล่อยจิตออกไปสัมผัสรอบข้าง จากนั้นก็พบว่าด้านหน้ามีลำธารที่กว้างประมาณเจ็ดถึงแปดเมตร น้ำเชี่ยวเหลือเกิน หลงเหยียนสัมผัสได้ว่าในน้ำมีปลาจำนวนมากกำลังแหวกว่าย

        ลำธารเส้นนี้ไหลทอดยาว หลงเหยียนรู้ว่าด้านล่างต้องมีแอ่งน้ำขนาดใหญ่แน่ เมื่อเดินไปช่วงหนึ่งก็พบน้ำตกสูงที่ลงไปกว่าร้อยเมตร

        ด้านล่างยังมีหินขนาดใหญ่อีกก้อน หินก้อนนั้นถูกน้ำกัดเซาะจนเป็นร่องเป็นรอย… เมื่อเห็นเช่นนั้น หลงเหยียนรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก

        นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เล่นน้ำเช่นนี้ ขณะที่เขากำลังจะกระโดดลงไปนั้น ราชสีห์หิรัณย์ก็รีบพุ่งเข้ามา มองลงไปด้านล่างด้วยความตกใจ

        รีบดูนั่นเร็ว เหมือนมีอะไรกำลังม้วนตัวอยู่ใต้นั้น…”

        หลงเหยียนเพ่งมอง เป็นอย่างที่คิด ในนั้นมีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังม้วนตัวอยู่ ครั้งนี้หลงเหยียนเห็นชัดเจนแล้ว

        โดยเฉพาะดวงตาของสัตว์อสูรขนาดใหญ่ที่ปรากฏใต้น้ำ มันจ้องมาที่หลงเหยียนกับราชสีห์หิรัณย์ จากนั้นก็พลิกตัวซ่อนอยู่ในน้ำ

        พลังวิญญาณของข้ากลับสัมผัสไม่เจอพละกำลังของมัน ดูเหมือนเจ้านั่นคงมีพละกำลังขั้นที่เจ็ด” หากเป็นเมื่อก่อนหลงเหยียนคงตกใจหนีเอาชีวิตรอดแล้ว ตอนนี้เขากลับมองลงไปยังสัตว์ตัวใหญ่ใต้น้ำ

        มันไม่เหมือนปลา ร่างกายมีเกล็ดยาวๆ ปากแหลม เขี้ยวเรียงราย แค่มองก็รู้แล้วว่ามันแหลมมากเพียงใด

        พี่…พี่เหยียน ข้าจะจัดการเอง” ราชสีห์หิรัณย์อยากแสดงความสามารถ กลับถูกหลงเหยียนขวางไว้ก่อน

        ไม่ได้ เจ้านั่นมีพลังขั้นที่เจ็ดเชียว เกรงว่าเจ้าคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน หรือไม่ รอข้าแกร่งขึ้นเมื่อใดเราค่อยลงไปหามันดีหรือไม่”

        หากจะจัดการปีศาจอสูรขั้นที่เจ็ด อย่างน้อยต้องมีพลังชีพมังกรขั้นที่เจ็ดสูงสุดหรือไม่ก็ระดับชีพมังกรขั้นที่แปดกลาง

        หลงเหยียนพูดจบ ปีศาจอสูรใต้นั้นก็พุ่งออกมาจากในน้ำ อย่างน้อยก็ลอยขึ้นมาเหนือน้ำประมาณสามสิบถึงสี่สิบเมตร

        เสียงคำรามที่คล้ายหมาป่าดังขึ้น… กรร!

        น้ำกระจายไปทั่ว จากนั้นร่างขนาดใหญ่ของมันก็จมลงไปใต้น้ำอีกครั้ง ในที่สุดครั้งนี้หลงเหยียนก็เห็นลักษณะตัวของมันแล้ว

        ขนาดของมันเล็กกว่าราชสีห์หิรัณย์เล็กน้อย ถึงกระนั้นขนาดตัวของมันก็ใหญ่ประมาณสามเมตร อีกทั้งยังมีแขนและขาด้วย

        แย่แล้ว พี่เหยียน เจ้าหมอนั่นเป็นหมาป่าสมุทร นึกไม่ถึงว่าสถานที่เล็กๆ แห่งนี้จะมีปีศาจอสูรระดับนี้ด้วย”

        คนทั่วไปต่างก็รู้ดี สิ่งมีชีวิตใต้น้ำที่ชอบจู่โจมคนที่สุดนั้นคือฉลาม รองลงมาคือภูตน้ำ พวกมันถูกเรียกว่านาก ส่วนหมาป่าสมุทรตัวนี้คือมือสังหารใต้น้ำ

        หมาป่าสมุทรมิใช่แค่คลานขึ้นบกได้อย่างเดียวเท่านั้น หากในน้ำมันก็แหวกว่ายได้เร็วจนน่ากลัว มันมีพละกำลังมหาศาล โดยเฉพาะปากแหลมๆ ข้างหน้า แม้แต่หินแข็งๆ ยังโดนแทงทะลุได้”

        เมื่อได้ยินราชสีห์หิรัณย์แนะนำ หลงเหยียนจึงเข้าใจปีศาจอสูรตัวนี้ขึ้นมามาก

        เหอะ หากเป็นเมื่อก่อนด้วยระดับพลังที่ข้ามี ต่อให้เจอหมาป่าสมุทรพันตัว ข้าก็ไม่นับเป็นสิ่งสำคัญ”

        น้ำเสียงที่เขาใช้คล้ายหลงหลิงไม่มีผิด หลงเหยียนกลอกตาใส่ “ไม่เวิ่นเว้อคงไม่ตายหรอก รอข้าก่อน…”

        หลงเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างกะพริบแสงที่เย็นเยียบ กระโดดตีลังกากลางอากาศ วินาทีนั้นเอง ร่างขยายใหญ่ เขาใช้กายธาตุพลังในการแปลงกาย

        พลังที่ทะลุทะลวงเต็มไปด้วยความเยือกเย็น มือขวาเริ่มรวบรวมพลังปราณแล้วเหวี่ยงหมัดลงไปด้านล่างอย่างแรง

        หมัดมายาแปดทิศ หนึ่ง ผนึกจิต!”

        พลังก่อตัวเป็นหมัดขนาดใหญ่พร้อมกลิ่นอายพลังจากหมัดมายา พุ่งลงไปใต้น้ำ

        วินาทีนี้ ร่างกายหลงเหยียนขยายใหญ่สูงสิบเมตร ร่วงลงไปใต้น้ำเช่นกัน เขานึกไม่ถึงว่าน้ำจะลึกเพียงนี้ จังหวะนั้นหมาป่าสมุทรซ่อนตัวในน้ำ หลงเหยียนผนึกลมหายใจ ร่างขนาดใหญ่ดำดิ่งลงไปใต้น้ำ

        ทันใดนั้น หมาป่าสมุทรปรากฏตัวตรงหน้าหลงเหยียน จ้องมาด้วยแววตาที่เดือดดาล คล้ายกำลังโมโหเป็นอย่างมาก หรืออาจเพราะเมื่อครู่หลงเหยียนชกมันไปหนึ่งหมัด

        หลงเหยียนรวบรวมพลังปราณอีกครั้ง หมาป่าสมุทรรีบพุ่งเข้ามาหา เขี้ยวที่เรียงรายคมหาใดเปรียบ

        หลงเหยียนระเบิดเสียงคำราม หมัดลงทัณฑ์ หมัดที่หลอมไปด้วยพลังปราณเหวี่ยงเข้าไปที่ปากของหมาป่าสมุทรเป็นครั้งที่สอง

        กรร!” มันคำรามเสียงดัง ร่างสั่นสะเทือน หลงเหยียนรู้ว่าเจ้านี่อาจมีพลังขั้นที่เจ็ด บางครั้งพลังจากหมัดนี้รวมกับแรงโน้มถ่วงใต้น้ำ แรงของหมัดคงลดลงไปมาก

        ทันใดนั้น หมาป่าสมุทรเริ่มเคลื่อนไหว มันเร่งความเร็วแล้วพุ่งเข้ามากัดที่แขนหลงเหยียนแน่น

        เลือดสดไหลออกมาจากแขนของหลงเหยียน ปีศาจตัวนี้ว่ายน้ำเร็วอย่างที่เขาไม่คาดคิด

        หลงเหยียนคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันเมื่ออยู่ในน้ำ ฉุกคิดขึ้นมาได้เช่นนั้น หลงเหยียนลากร่างของมันมุ่งขึ้นไปบนบกอีกฝั่งหนึ่ง คล้ายเขี้ยวแหลมๆ ของมันอยากสลัดออกจากหลงเหยียน

        เมื่อเปรียบเทียบกันด้วยพละกำลัง ไม่นานหลงเหยียนก็พบว่าตนคงเอามันไม่อยู่ หมาป่าสมุทรอ้าปาก ลิ้นสีแดงที่น่ากลัวส่งพลังที่แข็งแกร่งออกมา

        หลงเหยียนไหนเลยจะกล้าสงสัยแรงกัดของเจ้าปีศาจตัวนี้ เหมือนการลงมาสู้กับมันใต้น้ำเป็นการกระทำที่ไร้สติปัญญาอย่างเห็นได้ชัด

        เพื่อลากมันขึ้นมาบนฝั่งให้ได้ แขนหลงเหยียนบาดเจ็บ เขาใช้พลังปราณบีบให้เลือดไหลมากกว่าเดิม

        ทันใดนั้นก็เต็มไปด้วยกลิ่นคาวของโลหิต คล้ายหมาป่าสมุทรตื่นเต้นขึ้นมาก แหวกว่ายเข้ามาหาหลงเหยียน

        เดรัจฉาน บิดารอเจ้านั่นละ เมื่อกี้ไม่ทันระวังถูกเจ้ากัด ตอนนี้ถึงเวลาที่ข้าต้องเอาคืนแล้ว แม้ข้าจะใช้หมัดมายาแปดทิศได้เพียงสามครั้ง แต่มันก็เพียงพอที่จะทิ้งบาดแผลบนตัวเจ้า”

        หลงเหยียนเตรียมพร้อมแล้ว ภายใต้แววตาที่เยือกเย็นนั้นแฝงความดุเดือดออกมาเป็นระลอก ทันใดนั้นเขาที่ใช้กายธาตุพลังแปลงกายที่มีพละกำลังมากกว่าตอนแรกสิบเท่า

        ขณะที่หมาป่าสมุทรพุ่งขึ้นมาเหนือผิวน้ำ เขี้ยวแหลมคมเรียงรายชวนน่าขนลุกยิ่งนัก

        หลงเหยียนสบถเสียง “บิดารอโอกาสนี้นั่นละ”

        หมัดมายาแปดทิศ… หมัดที่สาม ทำลายกาย”

        เมื่อพลังสายฟ้าทั้งหมดก่อตัวกลายเป็นหมัดปรากฏตรงหน้าหมาป่าสมุทร คล้ายมันรับรู้ถึงพลังที่เป็นอันตรายแก่ชีวิตจึงคิดหนีทันที

        พลังหลอมโลหิต” หลงเหยียนใช้จิตควบคุมร่างกายมันทันที โลหิตปริมาณมหาศาลบนตัวหมาป่าสมุทรถูกดูดออกมา ระลอกโลหิตจำนวนมากลอยเข้ามาสู่ร่างกายหลงเหยียน

        หมาป่าสมุทรมองหลงเหยียนด้วยสายตาหวาดผวา ขณะที่มันกำลังไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น หมัดของหลงเหยียนก็เหวี่ยงใส่ตัวมันแล้ว

        กรร!” เสียงกรีดร้องของหมาป่าสมุทรดังไปทั่วคล้ายเจ็บปวดเกินทน

        จะปล่อยไปแบบนี้งั้นหรือ ไม่มีทาง ด้วยนิสัยของหลงเหยียน วันนี้หมาป่าสมุทรต้องตายสถานเดียว

        ——————–

Author Glory Forever