มิติใหม่ของพื้นที่อ่านนิยาย จัดเต็มแบบล้นคลัง ทั้งนิยายแปลจีน ญี่ปุ่นและไทย เฟ้นหาทุกหมวดคุณภาพให้ทุกคนได้อ่านกันฟินๆ พร้อมอ่านฟรีจำนวนมาก!! อย่ารอช้า! รีบสมัครสมาชิกมาเปิดประสบการณ์ความสนุก พร้อมระเบิดความมันส์ ผ่านการอ่านไปพร้อมกันได้ที่ อ่านนิยายด็อทเน็ต  

อ่านนิยาย เล่มที่ 4 บทที่ 99 ตรวจโรค

        บรรดาพี่น้องชายไม่กี่คนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นต่างคาดไม่ถึงเมื่อได้ยินว่าอวี๋เจียวตรวจโรค ต่างจดจ้องไปทางอวี๋เจียวด้วยสายตาเปี่ยมความสงสัย เมื่อเห็นนางอายุยังน้อยถึงเพียงนี้จึงไม่กล้าคิดไปว่าเป็นท่านหมอแม้แต่นิด

        นายท่านรองสกุลเหอที่สนทนากับเหอตงเซิงก่อนหน้าหยัดกายลุกขึ้น ดึงเหอตงเซิงแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “พี่ใหญ่ แม่นางน้อยนางนี้มาจากที่ใดกันอย่าได้พามาทำร้ายท่านพ่อของเราอีก” เมื่อมีอวี๋หรูไห่เป็นตัวอย่าง เห็นได้ชัดว่าคนสกุลเหอไม่ไว้ใจอวี๋เจียว

        เหอตงเซิงก็ไม่รู้ว่าควรอธิบายว่าอย่างไรเช่นกัน ทำได้เพียงเอ่ยว่า “นางเป็นหมอ”

        “พี่ใหญ่ ท่านอย่าได้ถูกผู้อื่นหลอกลวงอีก แม่นางอายุน้อยถึงเพียงนั้นจะไปรู้วิชาหมออะไร ท่านหมอเจียง ท่านว่าใช่หรือไม่?” ในน้ำเสียงของนายท่านรองสกุลเหอแฝงเจตนาตำหนิผู้อื่น

        “นายท่านรองเหอ ท่านอย่าได้ประเมินแม่นางเมิ่งต่ำเกินไป โรคของท่านผู้เฒ่าในจวนของท่าน อาจจะมีเพียงนางผู้เดียวที่รักษาได้ขอรับ” เจียงชิงเหอเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

        นายท่านรองสกุลเหอนึกไม่ถึงว่าเจียงชิงเหอจะช่วยพูดแทนแม่นางน้อยผู้นั้น แต่เพราะเขารักษาชีวิตบิดาเอาไว้ในยามคับขัน ท่าทีที่นายท่านรองสกุลเหอมีต่อเจียงชิงเหอจึงนอบน้อมไม่น้อย ภายในใจไม่เชื่อยิ่งนัก ทว่ายังคงฝืนข่มอารมณ์ของตนเอาไว้

        “ท่านหมอเจียง รบกวนท่านช่วยเขียนเทียบยาให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ” อวี๋เจียวเห็นหญิงรับใช้ด้านข้างถืออ่างน้ำใบหนึ่งจึงล้างมือแล้วเอ่ยกับเจียงชิงเหอ

        เจียงชิงเหอพยักหน้าระรัวแล้วเอากระดาษและพู่กันออกจากล่วมยาที่นำมาด้วย เขานั่งลงบนโต๊ะแกะสลักลายสวนดอกไม้ในห้อง อวี๋เจียวให้เจียงชิงเหอช่วยเขียนเทียบยาสองใบ หนึ่งในนั้นคือเทียบยาชะล้างอาการเลือดลมสับสนวุ่นวายที่เกิดขึ้นเพราะท่านผู้เฒ่าแซ่เหอกินเทียบยาของอวี๋หรูไห่ อีกหนึ่งเทียบยาคือเทียบยารักษาแผลพุพองใต้ผิวหนัง

        นอกจากนั้นยังจัดยาลูกกลอนอีกหนึ่งชุด เพราะยาลูกกลอนจำต้องให้เจียงชิงเหอไปเตรียมด้วยตนเอง ดังนั้นจึงนำเทียบยาทั้งสองให้เจียงชิงเหอเอากลับไปจัดยาในสำนักหุยชุน

        เจียงชิงเหอมองเทียบยาทั้งสองที่ตนเขียนกับมือด้วยดวงตาเป็นประกาย อุทานจากใจจริงว่า “ยอดเยี่ยม เทียบยาทั้งสองนี้ใช้สมุนไพรอย่างนุ่มนวล ฤทธิ์ของยาถูกต้องแม่นยำที่สุด พร่องส่วนใดก็เสริมส่วนนั้น แม่นางเมิ่งไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ ”

        ครั้นคนสกุลเหอได้ยินเจียงชิงเหอเอ่ยเช่นนี้พลันมองพิจารณาอวี๋เจียวให้มากขึ้น ได้รับคำชมและเทิดทูนเช่นนี้จากเจียงชิงเหอ หรือว่าเทียบยาของแม่นางน้อยผู้นี้จะรักษาโรคของท่านผู้เฒ่าในสกุลตนได้จริง?

        เจียงชิงเหอออกจากจวนสกุลเหอเพื่อไปเตรียมยา อวี๋เจียวเอ่ยถามเหอตงเซิงว่า “ผงยาที่อวี๋หรูไห่บอกให้ใช้กับท่านผู้เฒ่ายังอยู่หรือไม่?”

        “ยังอยู่” เหอตงเซิงสั่งให้หญิงรับใช้ไปนำผงยามาแล้วมองอวี๋เจียวด้วยท่าทางอึกอัก ก่อนหน้านี้ท่านหมอล้วนแต่บอกว่าเวลาของท่านผู้เฒ่าเหลือไม่มากแล้ว โชคดีที่เจียงชิงเหอใช้ยาต้มยื้อชีวิตของท่านผู้เฒ่าเอาไว้ได้ ถึงแม้การกระทำของแม่นางเมิ่งผู้นี้จะไม่เหมือนแม่นางน้อยไม่เจนโลก กิริยาวาจาล้วนแต่สุขุม แต่เขายังไม่กล้าปักใจเชื่อว่าแม่นางน้อยที่ยังไม่ทันถึงวัยปักปิ่น [1] ผู้นี้จะช่วยชีวิตท่านผู้เฒ่าของเขาได้

        อวี๋เจียวเห็นเขามีบางสิ่งจะเอ่ยจึงเอ่ยขึ้นก่อนว่า “นายท่านเหอต้องการจะเอ่ยสิ่งใด?”

        เหอตงเซิงไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามว่า “อาการของบิดาข้ายังมีหนทางรักษาหรือไม่?”

        อวี๋เจียวแย้มยิ้มบาง “มิใช่โรคที่รักษาไม่ได้แต่อย่างใด ย่อมต้องรักษาได้”

        เหอตงเซิงเห็นนางเอ่ยอย่างคล่องแคล่ว ไม่รู้ว่านางคุยโวหรือมั่นใจกันแน่

        รอกระทั่งหญิงรับใช้นำผงยามา อวี๋เจียวเห็นว่ายังเหลืออยู่ไม่มาก นางเอ่ยถามว่า “ทายานี้ให้ท่านผู้เฒ่าไปกี่ครั้ง?”

        “แค่ครั้งก่อนตอนอยู่ที่จวนสกุลอวี๋เท่านั้น หลังจากกลับมาและกินยาที่อวี๋หรูไห่จัดเตรียมให้ อาการป่วยของบิดาข้าก็ยิ่งทรุดหนัก จึงไม่ได้ใช้ผงยานี้ต่อแต่อย่างใด” เหอตงเซิงเอ่ย

        อวี๋เจียวสั่งให้หญิงรับใช้ไปหาช้อนยาวทำจากไม้ จากนั้นทาเข้าไปในปากแผลพุพองของท่านผู้เฒ่าแซ่เหอ ครั้นเห็นเหอตงเซิงจดจ้องตน อวี๋เจียวอธิบายว่า “ผงยานี้ใช้การได้ ผงยานี้เป็นผลดีต่อการรักษาแผลพุพองเน่าเปื่อยอย่างยิ่ง อาการของท่านผู้เฒ่าเหอทรุดหนักลงก็เพราะยาต้มที่กินเข้าไปมีปัญหา”

        เหอตงเซิงทั้งเชื่อและนึกสงสัย ยามนี้เขาเลือกให้อวี๋เจียวรักษาแล้ว ทำได้เพียงปล่อยให้นางใช้ยารักษาม้าตายประหนึ่งม้าเป็น หากไม่อาจช่วยท่านผู้เฒ่า ถึงยามนั้นค่อยคิดบัญชีพร้อมกันในคราเดียว

        ………..

        เชิงอรรถ

        [1] วัยปักปิ่นหมายถึงหญิงอายุครบ15ปีในสมัยโบราณ

Author Jinovel